Als meisje in Amsterdam heb ik de laatste jaren heel wat meegemaakt. Agressieve zwervers, verwarde junks en zelfs een verdachte (van poging tot doodslag) die zich verstopte in m’n tuin terwijl mijn huis omsingeld werd door een arrestatieteam. Maar tegenwoordig zijn het niet de gekken waar ik bang voor ben. Beveiligers en politie-agenten doen namelijk veel gekkere dingen.

Gisteren werd bekend dat het gebruik van de wapenstok door politieagenten in de afgelopen twee jaar bijna is verdubbeld. Dat blijkt niet alleen te komen door een toename van geweld tegen de politie: de politie zelf kiest er tegenwoordig gewoon vaker voor om een wapenstok te gebruiken, dan pepperspray. Het verbaast mij niets: het afgelopen jaar zijn meerdere mensen die ik ken mishandeld door de politie. Allemaal gevallen van op het verkeerde moment op de verkeerde plek zijn: de krakersrellen willen omzeilen via een zijstraat en dan in een linie ME-ers terecht komen (wegens slechte bewegwijzering van diezelfde M.E.) of tijdens de studentenprotesten in Den Haag iemand die gevallen is overeind helpen, het zijn geen dingen waar je voor in elkaar gerost dient te worden. Zeker niet als je rustig blijft, je je meteen overgeeft en in Algemeen Beschaafd Nederlands de situatie duidelijk probeert te maken. Maar zelfs dat laatste is ook geen goed idee meer tegenwoordig: één van mijn vrienden kreeg in deze situatie van een agent toegebeten dat ‘ie z’n ‘elitaire rotbek’ moest houden, terwijl hij op de grond gedrukt werd en trappen kreeg van collega-agenten. Inderdaad, ze bleven doortrappen terwijl hij op de grond lag.

Onlangs kwam het verhaal van de artiesten Flexican en Sef in het nieuws, die ook het een en ander mochten incasseren nadat ze de politie provoceerden door arrestaties van dichtbij te filmen. De politie heeft toen ook niet juist gehandeld natuurlijk, maar ik begrijp wel dat zoiets sneller kan gebeuren wanneer ze uitgedaagd wordt. Daarom heb ik me destijds ook afgezet tegen de -in mijn ogen- zieligdoenerij van deze jongens. Maar de verhalen die ik uit mijn omgeving hoor, maken me wel bang, omdat ze niet komen van provocatieve types. Als het bij één keer was gebleven, had ik er geen column over geschreven. Maar de laatste tijd hoor ik dit soort verhalen zo vaak, dat ik een radar heb ontwikkeld voor agenten. Staat er op zaterdagavond een groep van meer dan vijf agenten bij elkaar, dan weet je dat je uit de buurt moet blijven. Want als er iets gebeurt waardoor ze opeens vol adrenaline gepompt worden, gaan ze blijkbaar harder los dan de hooligans en relschoppers waar ze ons tegen horen te beschermen. Wees gewaarschuwd...