Vorige maand reageerden de effectenbeurzen ronduit negatief op het besluit van de Amerikaanse centrale bank, de Federal Reserve System (Fed), die meldde dat de beleidsrente midden volgend jaar weer gaat stijgen. De financiële markten gingen tot dusverre uit van een rentestijging eind 2015. De rentestijging volgt op beëindiging van de steun die de Fed maandelijks aan de financiële markten geeft door het opkopen van Amerikaanse staatsobligaties. Die steun wordt de komende maanden kleiner en stopt nu de oorspronkelijke doelstelling - daling van het werkloosheidspercentage in de Verenigde Staten tot 6,5 procent - bijna is bereikt. De Fed let bij haar beleid vanaf nu op 'een breed scala aan ontwikkelingen'. Dat betekent dat de centrale bankiers het zelf dus ook niet weten. Hoe meer doelstellingen een centrale bank zegt na te streven, des te meer zij in het duister tast. De Fed laveert in moeilijk water omdat toenemende onzekerheid over de afbouw van het maandelijkse opkoopprogramma kan leiden tot rentestijging, net als meer onduidelijkheid over de mate waarin en de snelheid waarmee de afbouw plaatsvindt. In beide gevallen gaat de Amerikaanse lange rente eerder dan verwacht stijgen. Dat betekent dat bedrijven meer rente gaan betalen op hun leningen. Het gevolg daarvan is dat ze minder zullen investeren. Het effect daarvan zal niet alleen in de Verenigde Staten, maar ook in de eurozone merkbaar zijn. De stijging van de rente zet ook een rem op de aankoop van huizen en de verkoop van dure consumptiegoederen en leidt ertoe dat het terugdringen van de werkloosheid zal vertragen. De verwachte Amerikaanse rentestijging had vorige maand direct gevolgen voor de wisselkoers tussen dollar en euro. Voor één euro moest 1,40 dollar betaald worden. De Europese Centrale Bank (ECB) heeft weliswaar geen wisselkoersdoelstelling, maar kan een dure euro niet helemaal negeren. De vraag is bij welke dollarkoers van de euro de ECB zich echt zorgen gaat maken. Dit geeft weer eens aan in hoeverre de ECB afhankelijk is van het rentebeleid van de Amerikaanse centrale bank. Het monetaire beleid van de Fed ging vroeger recht op het doel af en leek sterk op het voetbalspel van Maradona, maar tegenwoordig is het beleid onvoorspelbaar geworden en lijkt het meer op dat van Ronaldo.