In een opwelling pakte ik vorige week maandag de trein naar Den Bosch. Op de radio had ik gehoord dat de Olympische sporters er gehuldigd zouden worden en daar wilde ik bij zijn. Nou is platgedrukt worden door tienduizend Oranjehemden bepaald niet my idea of fun, maar ik wilde de Olympische sporters bedanken voor de verrukkelijke zomer die ze mij hebben bezorgd. Ook wilde ik Epke wel eens zien, want bestaat zo iemand echt? En Ranomi, de prachtige Ranomi, op wie ik toch wel een beetje verliefd ben geworden. En Churandy, alleen al van zijn lach werd ik heel heel blij, man. Ook mooi meegenomen: in Den Bosch zie je Brabanders in het wild. Keigezellige lui zijn dat. Zuipen bier als water en geven altijd rondjes – ik hoefde dus geen geld mee te nemen.

Omdat ik er op tijd bij was, had ik een mooi plekje. In no-time had ik vier glazen bier in mijn hand en zes over mijn hoofd, dus de stemming zat er goed in. De stemming bereikte een hoogtepunt toen de sporters het podium op dansten, de schitterende parel Ranomi voorop. Jammer genoeg niet in badpak, maar je kunt niet alles hebben. Epke bestaat echt en Churandy, man, als hij lacht schijnt de zon uit zijn mond. Maar opeens was het gedaan met mijn keigezellige stemming, want wie doken er ook op op het podium? Nick & Simon. De onvermijdelijke, altijd en overal aanwezige Nick & Simon. Welke feestneus was op het onzalige idee gekomen om Nick & Simon hier op te laten treden? Maar vooral: waarom?

Geen mens zit te wachten op het gejank van Nick & Simon, zelfs in Brabant niet, hoewel ze daar echt wel iets gewend zijn met Guus Meeuwis. Maar denk eens aan de sporters. Ze hebben ons een zinderende sportzomer geschonken, ze hebben twintig medailles gepakt, ze hebben Mart Smeets overleefd en dan worden ze op hun eigen huldiging geconfronteerd met Nick & Simon. Ze krijgen zinnen te verwerken als: Als de liefde overwint/En een nieuwe tijd begint/Die ons allemaal verbindt/Is weer alles in balans/Of gaat de liefde weer de kans voorbij/Voor jou en mij. Dat is geen beloning, dat is straf.
Je kunt in Nederland je kont niet keren of je stuit op Nick & Simon. Zet de tv aan en Nick & Simon zijn erop. Ze zitten zelfs in een commercial van de NS, terwijl er niet eens een treinstation is in Volendam. Gek word je van die gasten. In Nederland wordt waanzinnig goede muziek gemaakt, met teksten die niet uit het Grote Rijmelarijboek komen. Door artiesten die zingen vanuit hun hart en niet met het oog op hun bankrekening. Zoals de Olympische sporters hun sport uitoefenen. Geef die muzikanten eens een podium. Verlos ons van Nick & Simon.