Boer Aad heeft spijt. Want hij heeft niet laten zien dat-ie een Echte Man is. Bij zijn voorstelfilmpje zette hij een dikke onderlip op, en trilde zijn stem: ‘Die ene vrouw die mij gelukkig kan maken… Dan krijg je weer een stukkie leven, een doel. Niet alle dromen zijn bedrog…’ Een Maximatraan vulde zijn linkeroog. Het was de kijker direct duidelijk: Aad is wanhopig.

Dus reageerden er 56 vrouwen die dol zijn op wanhopige mannen: 50-plussers, die niets liever doen dan het grijze bolletje van Aad tegen hun rimpelige boezem drukken om hem te troosten. Kom maar Aadjenaadje, ik ben er voor je. Ik ga wel tekeer in die fantastische high-tech keuken van je.
Maar daar schrikt Aad van. Want hij wil helemaal geen oudere vrouw. Hij wil er eentje die jonger is dan hij, ‘want ik ben misschien wel achtenveertig, ik voel me eigen dertig’, van schrik vielen bijna al zijn zilveren haren uit.

Zodra de bloemenkweker zijn 56 brieven zag, kreeg hij spatjes. ‘Ze wachten maar even tot ik mijn koffie op heb.’ Alsof die grijze besjes er iets aan konden doen dat Aad 48 jaar lang een zooitje van zijn liefdesleven had gemaakt. Maar Aad greep zijn kans om alsnog te laten zien dat zijn ballen nog best wat testosteron produceerden. Dus nam hij nog een flinke hap van zijn slagroomtaart. Maar het is te laat om nog met zijn pioenrozen-spierballen te rollen: de kaarten zijn geschud, de vrouwen hebben al gereageerd op zijn gevoelige voorstelfilmpje. En die weten niet wat zich overkomt nu Aad doet alsof hij een meervoudige persoonlijkheid heeft. Sterker nog: ze krijgen spijt. Net als Aad.