Over een week begint het officieel: de sportzomer. Mooi woord, sportzomer. Het wekt de indruk van strakke luchten, mooie zon, gezonde mensen, veel beweging en veel vrolijkheid. Ware het niet dat er grote stoorzenders door het beeld gaan lopen: politici. Het is tenslotte ook een verkiezingszomer. Premier wannabe’s moeten aan de bak om hun ambities te verzilveren. Hun ambities. Onze nachtmerries. Want om nou te zeggen dat de jongens en meisjes politici Nederland de laatste tien jaar nou onnoemelijke diensten hebben bewezen? Ja, we hebben het beter dan de arme kindertjes in Afrika, de daklozen in India en de armlastigen in Amerika maar wáárom zouden we ons met hen vergelijken?! Stapjes achteruit doen? Prima, maar dan wel in een omgeving waarin dat vanzelfsprekend is en niet in een land en op een werelddeel waar we onszelf wijsmaken dat we God’s gift to the world zijn. Quod duidelijk non.

Armoede heeft al jaren geleden zijn intrede gedaan in mijn omgeving. Tweeverdieners met kinderen die niets overhouden. Over singles heb ik het niet eens. Zoals eigenaren van duurdere auto’s te horen krijgen dat ze hun bekeuringen best kunnen dokken en niet moeten zeuren, moeten singles maar ‘blij zijn dat we het - ons leven - kunnen betalen’. Alsof ik er niet voor werk! Het is de doodlopende weg die we met zijn allen zijn ingeslagen: werken en je leven financieren is geen vanzelfsprekendheid meer. Een totale tegenstrijdigheid van ons westerse bestaan. Ik - en met mij velen - ben opgevoed met het idee dat je inzet beloond wordt en niet dat je afgestraft wordt door te werken. Iets wat politici schijnen te denken.

De crux zit ’m in dat werken. Politici zijn hun gevoel voor de werkelijkheid kwijt en door deze sportzomer aan te schuiven in praatprogramma’s met oudvoetbalinternationals en mediabobo’s, zal dat er niet beter op worden. Terwijl het zo simpel is: als zij hun werk óók doen, ónze behoeftes op de eerste plaats zetten, is er geen haan die kraait naar welke bodemloze put zij de restanten overmaken. De vraag is of Rutte c.s. überhaupt nog weten wát onze behoeftes zijn. Dus hóp, hier het spiekbriefje.
1. Goed onderwijs, 2. Goede zorg, 3. Goede snelwegen, 4. Betrouwbaar OV, 5. Betrouwbare postbezorging, 6. Betrouwbare nutsvoorzieningen 7. Betrouwbare banken, 8. Betrouwbare politie, 9. Altijd en overal internet.

Dit is de omgeving waarin het volk gedijt. Wij. En dan pas jullie, met je Griekenland, EU en bankengedoe. Onthou dat. Jullie hebben een hele sportzomer om het uit je hoofd te leren - of wou je soms gaan sporten? Nou dan.