Nee, het zijn niet de pepernoten, de marsepein of godbetere de chocolade kerstkransjes die de decemberfeestmaand aankondigen. Het zijn de sneue singles, voorgegaan door Babette van Veen, die zich en masse storten op de eplanet, ematching, relatieplanet, secondlife of hoe die nonsens ook mag heten. Want deze feestdagen moeten beter. Deze feestdagen moeten anders. En ook ík moet anders. Van vrouwen. Het zijn áltijd vrouwen, in het verlegen bedrogen vrouwen, die míj een herhaling van hun eigen wanhopige leven gunnen.

Het gaat er niet in dat ik niet de ogen uit mijn kop jank, dagelijks, omdat ik mijn leven niet deel met een man. Dat ik niet diepongelukkig ben. Dat ik geen zelfmoord pleeg, of de variant erop: mijn profiel op internet dump zodat het legioen gekkies zich op me kan storten. Het gaat er niet in dat ik geen vreemde mannen wil ontmoeten die zeggen dat ze vrijgezel zijn, klaar voor een relatie nadat ze tig jaar in een afgrijselijk huwelijk hebben gezeten. Mag ik even kotsen?! Blijkbaar waren die eikels vastgebonden aan de radiator, werden hun autosleutels verstopt of erger nog, kon de ex goed koken en bleven ze bij elkaar voor de kinderen. Nooit hoor je dat mannen gedwongen werden op z’n Katie Bates’ in Misery: dat hun benen gebroken werden zodat hij niet weg kon lopen. Het enige goede excuus voor het voortduren van de ‘relatie’.

Niet dat het single life nou zo leuk is. Nee. Het is afgrijselijk moeilijk om single te zijn. Onwaarschijnlijk moeilijk. Alles wat ik doe, van opstaan tot werken, van boodschappen tot vakantie, van verzekeringen tot verhuizen, van shoppen tot interieur, van verdriet tot vreugde, van aannemer tot schoorsteenveger, van een kapotte radiator tot de nieuwe iPhone, van auto tot internet, álles, echt álles in mijn leven doe ik alleen. Elke motivatie, elk initiatief, elke hint van activiteit die ik onderneem, komt uit mezelf. Er is niemand die mij dwingt, opwacht, toejuicht, uitscheldt, terechtwijst, motiveert, steunt of bemint. Yeah life sucks, het is niet anders dan een variant op het huwelijk. Maar alle ellende in mijn leven wordt ten minste door mezelf toegebracht. Onafhankelijk tot op het bot. Uiteraard is er ruimte in mijn leven voor een man. Absoluut. En nee, ik stel geen idioot hoge eisen. Maar ik wil geen klaploper en geen spoor van kapotte huwelijken en alimentatie. En zeker niet iemand die liegt over zijn gehuwde status. Maar IRL werkt het anders. Dus mensen met goeie bedoelingen: verdwijn uit mijn mailbox. Verdwijn uit mijn sms, mijn whatsapp, mijn twitter. Gewoon verdwijn. VERDWIJN.  O en die feestdagen? Met kerst zit ik in Sydney. Oud en Nieuw vier ik in Auckland. Echt een kútleven hoor, single zijn. Alleen nog ff marsepein scoren.