Het NK Zwartepieten, abusievelijk ook wel kabinetsformatie genoemd, duurt nu al negentig dagen. Een prima warming-up voor het komende WK Oeverloos Zwammen Zonder Iets Te Zeggen. Voorbeeldcitaatje: “Ik doe in deze fase van de onderhandelingen geen mededelingen. Waarom ik die niet doe, kan ik u op dit moment helaas niet zeggen. Waaróm ik dat niet kan, houd ik voor mezelf.”

Nederland is in feite een bedrijf met circa zestien miljoen werknemers. Om de boel vlot te kunnen laten marche­ren, zijn er spelregels opgesteld. Via belas­tingen en bekeuringen (dat is overigens hetzelfde) betalen we allemaal mee om Nederland in de lucht te houden. Fluitend doen we dat niet. Maar diep in ons hart vertrouwen we erop dat het allemaal nodig is. Als uw auto plots zwaar stuurt, brengt u hem naar de garage. De monteur blijkt echter een prutser. Waarom gaat ie anders op de achterbank zitten piepen dat ie het stuur niet kan vinden? Die garage kan het voortaan schudden. Voor de tandarts die voor een wortelkanaalbehandeling niet in uw mond maar in uw broek aan de gang gaat, geldt hetzelfde. Zodra vertrouwen wordt beschaamd, is het over en sluiten. Na drie maanden kabinetsformatie is mijn vertrouwen in het ‘hogere management’ van het bedrijf Nederland volledig verdwenen. Nog geen seconde stond het landsbelang centraal. Ik zie pratende streepjespakken, ideale schoonzonen en opa’s, gereanimeerde gidsfossielen en één geblondeerde reltrapper. En állemaal preken ze louter voor eigen parochie.

Wie denkt dat egotripperij en tunnelvisie zich beperken tot de politiek, moet ik teleurstellen. Vorige week be­paalde de kliek die zich sportkoepel NOC*NSF noemt dat minilandje Nederland een olympisch top10 land MOET (??) worden. En natuurlijk hangt daar een fors prijskaartje aan. Momenteel wordt er in ons land jaarlijks 45 miljoen euro in topsport gepompt. Via 113 miljoen euro in 2012 moet dat bedrag in 2020 al zijn opgelopen tot 195 miljoen euro. Komt er onverhoopt mínder geld vrij dan worden de acht sporten (hippische sport, zwemmen, judo, hockey, zeilen, roeien, wielrennen en schaat­sen) waarin ‘onze’ grootste medaillekansen liggen, financieel flink voorge­trokken. Volslagen belachelijk. Inge de Bruijn, PvdH, Leontien van Moorsel en Anky van Grunsven grossierden in gouden medailles omdat het supertalenten waren. Met extra budget had dat NIETS te maken.