Lieve Beatrix, bedankt!

Ik ben Melody Deldjou Fard, opgegroeid in het Midden-Oosten, om precies te zijn in Iran, een land waarin ik als klein meisje, gedwongen door de regering, al vanaf mijn zesde een hoofddoek moest dragen.

Op mijn vijftiende belandde ik als vluchteling samen met mijn familie in Nederland.
Een land dat ik voorheen slechts kende uit mijn aardrijkskundeboeken. Het land van de polders en de mooie bloemen. Het was het enige dat ik wist over Nederland.

Pas veel later besefte ik voor het eerst wat Nederland echt tot Nederland maakte voor mij. Het waren de magische woorden van mijn moeder die mijn ogen deden schitteren: “We hebben een koningin in ons nieuwe land.” Ik zei vol ongeloof: “Een vrouw als staatshoofd!

Wat was ik verbaasd en tegelijkertijd bevrijd. Dat was het moment dat ik voor het eerst in mijn leven besefte dat ik in Nederland als vrouw net zoveel rechten had als mannen. Wellicht heeft dit detail voor een in Nederland geboren meisje geen speciale waarde, maar voor mij was dat moment de geboorte van een nieuw bestaan.

Natuurlijk ontdekte ik later dat de vorstin hier geen politieke maar een symbolische rol vervult. Toch denk ik nog steeds met warmte terug aan die dag. En aan hoe Beatrix het kleine meisje uit het Midden-Oosten wist te inspireren.

Nu jaren later, in mijn stad Utrecht, zittend aan de ontbijttafel, bestudeer ik net als elke dag de kranten. Ik lees over de schendingen van vrouwenrechten in het Midden-Oosten. Ik zie dat de kritiek op de kledingstijl van Beatrix het nieuws domineert.

Ik sluit mijn ogen en verplaats mij in de gedachten van de kleine meisjes in het Midden-Oosten. Alle kleine meisjes die de afgelopen dagen via de media, de reis van een koningin hebben kunnen volgen. Met een brede glimlach krijg ik een déjà vu. “Een vrouw als staatshoofd!”, roepen ze allen.

De kranten vouw ik dicht. Kijkend naar de mooie bloemen op de tafel en nippend aan mijn laatste slok Douwe Egberts-koffie, vraag ik mij glimlachend af of de koningin met deze reis het onderdrukken van de vrouw zou hebben benadrukt. Lieve koningin, bedankt dat u, net zoals u mij destijds inspireerde, nu opnieuw de toekomst van zoveel kleine meisjes met hoop heeft weten te kleuren.