Het is een rare gewaarwording. Aan elke verjaardagspartij gaat de vraag: ‘Wie neemt opa deze keer mee?’ vooraf.

En dan hebben we het niet over Tante Jannie of Ome Gait, nee, opa heeft de neiging nogal eens een nieuwe aan de rollator te slaan. Sterker nog, opa heeft de afgelopen jaren meer partners gehad dan ik.

Opa…opa heeft iets. Hij windt ze om z’n vingers, net zo gemakkelijk als dat hij een shaggie draait. Of een kruiswoordpuzzel maakt. Hij heeft afgelopen maand de respectabele leeftijd van 83 jaar bereikt, maar nooit is opa zo vief geweest.

Zijn nieuwste verovering draagt de naam Wil, en is een aantal jaar jonger dan hij. Vlotte vrouw, bijzonder goed gekleed, verzorgd. Ze gaan als pubers in elkaar op, wanneer ze samen zijn. Handjes vast, tegen elkaar aan, allebei een ondeugende twinkeling in de ogen. Ik krijg er rooie oortjes van. “Van de liefde alleen kunnen we niet leven, hè Harm?”, hoor ik Wil m’n opa toefluisteren wanneer de blokjes kaas doorkomen.

Hoorde ik dat goed? Ja, ik hoorde het goed. Nee, ik hoef geen blokje kaas. Toch bedankt. Wodka met ijs alsjeblieft.

Enfin, waar hij ze vandaan haalt? Alles wordt besproken, maar over dit onderwerp wordt geheimzinnig gedaan. Wij verdenken opa van een relatiebureau. Zelf zegt hij ze uit de kerk te halen. Rare plek om vrouwen op te pikken, als je het mij vraagt. Zou zo’n kerkdienst dan toch bepaalde lusten opwekken bij een mens? Misschien maar eens proberen dan.

Een poosje terug kwam opa aan met een printje. Hij had een mailtje ontvangen, zomaar. Deze kwam niet uit de kerk. Ze heette Olga. Of Svetlana. Of Nika. En ze had hele grote borsten. Ze was mijn opa’s leeftijd, alleen dan omgedraaid. Ze zou heel graag naar Nederland willen komen voor mijn opa. Ze zou ‘m dan verzorgen en een loyale vrouw voor hem zijn. “Lief, hè?”, zei opa. Toen heb ik opa meteen maar wat dingen uitgelegd over het internet.

De meest recente shock kreeg ik toen we met de familie uit eten waren en er een grote, blinkende ring aan de vinger van Wil opdoemde. “Nee, we gaan nog niet trouwen. Veel te duur. Hoewel we wel heel veel van elkaar houden.” En dat geloofde ik. Het kan dus nog, er is nog hoop. De ober vraagt of we nog een toetje hadden gewild. Wil lacht. “Nee hoor, die bewaren we voor thuis.’”

Doe mij maar cognac.


Kans maken op honderd euro? Upload jouw column van exact vierhonderd woorden en een foto op onze website metrocolumn.nl. Columns voor volgende week maandag moeten uiterlijk donderdag 16.00 uur binnen zijn. Over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd.