Mijn zussen zijn er goed in. Ik niet. Eens in de zoveel tijd kijken ze een emo-film of zetten een tranentrekkend muziekje op. Ik niet. Maak van mijn afkeer van huilen geen voer voor psychologen. Net zoals jij niet van spruitjes, oesters of witlof houdt, hou ik niet van huilen.

Mijn keel is dik, mijn ogen branden. Tijd om te zappen, te praten en zonder reden boos te worden. ‘’Huilen lucht op, je verwerkt wat je dwars zit en je ogen gaan er van stralen’’, hoorde ik ooit eens iemand zeggen.

Een vriendin die later geen vriendin bleek te zijn, introduceerde me bij jou. Jij, de persoon die me leerde dat vriendschap wel degelijk bestaat. Onvoorwaardelijk, geen regels, geen verwachtingen, enkel er voor elkaar zijn. Blije verhalen, sombere verhalen, ontzettend veel lachen, eten, drinken, genieten. Jarenlang bijzonder en ineens dood.

Op 25 maart was je jarig, maar je bleef 38. Op die dag had ik een baby-shower. Het leven gaat door, dus ik ben gegaan. Ik heb meegelachen, een pop een luier aangedaan en geraden wie de baby op de foto nu was. Elke stilte werd gevuld door mijn gedachten aan jou. En ik heb dat met niemand gedeeld. Eenmaal thuis ben ik direct gaan slapen. Ik wilde er niet aan. Ik durfde het niet aan. Ik haat huilen, want huilen is de bevestiging dat het echt waar is.

Ineens een drang om naar je toe te gaan. Ik ben de auto ingestapt en naar je toe gereden. Je graf lag er, zoals ze zeggen, ‘mooi bij’. Vol in de zon, bedolven onder een bloemenzee op een idyllische begraafplaats in Blaricum. De laatste keer dat ik er was, was tevens mijn eerste keer. Jouw kist in de grond, de doffe plof van de aarde, al de tranen, het verdriet. De leegte is immens, de realiteit niet te begrijpen. Sterk, gezond, bruisend, vol plannen, 38 en dan patsboem dood.

Plotseling verlost van het brok in mijn keel. Brandende ogen worden overspoeld door tranen. Ik heb je alles verteld wat ik je wilde vertellen. Ik heb bij je gelachen, ik heb bij je gehuild. Vooral heel erg gehuild. Omdat ik je mis en het niet kan bevatten. Omdat het me niet lukt om iets wat ik niet kan bevatten een plek te geven.

Na een half uur stapte ik in de auto. Een look-a-like van Alice Cooper met knallende koppijn.