Dolle paniek. De Amerikaanse spionagedienst NSA heeft met één druk op de knop inzage in al onze online activiteiten. E-mail, Facebook, Apple, Google: alles wordt getapt en tot in de eeuwigheid opgeslagen in enorme datacentra, ergens in de Amerikaanse staat Utah. Ook de AIVD zou toegang hebben tot die gegevens.

Ik kijk daar niet van op. Sterker nog, ik vind deze volwassen variant op het grote boek van Sinterklaas juist een positieve ontwikkeling. Ga maar na: als de overheid alles over je weet, hoef je je ook niet meer druk te maken over het elektronisch patiëntendossier. En als online privacy toch niet bestaat, kunnen we meteen die malle cookie-wet afschaffen. Maar daar hoor je niemand over. Enkel geweeklaag: “Obama kan met één druk op de knop mijn mail lezen!” Dan denk ik: wees blij, is er tenminste één iemand op deze aardkloot die je mailtjes serieus neemt.

Dus wat is nu het probleem? Iedereen is bij voorbaat een verdachte! Nou, daar hoor ik mijn neefje nooit over klagen wanneer Sinterklaas in het land is. Bij volwassenen ligt dat blijkbaar anders. “Ik leende ooit Mein Kampf, ik zou wel eens verdachte kunnen zijn”, lees ik ergens. Ja, vast. De kans daarop is een slordige duizend keer kleiner dan dat je ooit de Staatsloterij wint, maar vooruit: stel dat je door een vreemde speling van het lot plots verdachte bent. Prachtig lijkt me dat! Drie doorgewinterde Amerikaanse geheim agenten, leren holster om de schouder, koffiemok in de hand, gebogen over een computerscherm; grasduinend door de lijst boeken die je ooit kocht bij Bol.com: “what the fuck is De Kameleon op Volle Toeren, God damn’it!” Ineens doe je ertoe. Jij in je eentje tegen de staat, klaar om je onschuld te bewijzen. Het leven als een heuse thriller. Rennend door een maïsveld, met vijf deeltjes van De Kameleon onder de arm, achtervolgd door drones. Voel je je toch een beetje Jack Bauer, de held uit de hit-serie 24. Natuurlijk red je het net, en ontmoet je ook nog eens een bloedmooie vrouw die als enige in jouw onschuld gelooft, want zo gaan die dingen.

Wat een heerlijke dagdromen zijn dat. Zeker wanneer je bestaan niets meer is dan elke dag met een broodtrommeltje onder de snelbinders naar je werk fietsen, een echtgenote die nooit zin heeft en kiekjes van je Kip-caravan posten op Facebook. Dát is wat steekt. De gedachte dat alles wat je online uitspookt totaal oninteressant is voor welke spionagedienst dan ook.