Ik zat in een stiltecoupé, dus her en der zaten mensen luidkeels te telefoneren. Ik had ze wel fijntjes op het bordje silence willen wijzen, maar stel je wordt dientengevolge neergestoken en dat je dan zwijgend ineen moet zijgen, want immers: stiltecoupé. (Ja, je bent principieel of je bent het niet.) 

Maar Nadia, ik snáp niet”, riep het meisje naast mij in haar mobieltje.  Aan de andere kant klonk een lange zin, die nog het meest klonk als een langgerekt uuuuuuh. “Die gedachten van hem is raar”, zei het meisje. “Eén keer is het ja. Eén keer is het nee.” Aan de andere kant klonk weer een lange zin, waarin waarschijnlijk op kalme en overtuigende wijze de gehele mannelijke sekse gestoord en overbodig werd verklaard. Leer mij de vrouwen kennen. “Toch, ik snáp niet”, riep het meisje. Haar mond werd die van een treurige clown. Even zag ze eruit alsof ze elk moment in een onbekommerd krijsen kon uitbarsten, zoals je dat wel eens ziet bij een driejarig kind dat in de supermarkt alle supermarktconventies aan de laars lapt, op zijn rug gaat liggen en zodoende de doorgang verschrikkelijk belemmert. Ik hield mijn adem in. Straks kwamen wij hier terecht in een situatie waarbij ik het meisje kalmerende klopjes op het bovenbeen moest gaan geven. Nu ben ik op zich vrij goed in het kalmeren van mensen, je zou het zelfs een talent kunnen noemen. In de kern draait dit talent overigens om één cruciaal zinnetje en dat gaat als volgt: “Ik begrijp helemaal hoe jij je voelt.” (Let op: deze aanpak werkt ook als je zelf denkt: WTF, ik snap er geen zak van!? Fake het dan gewoon, de mens leeft graag met de illusie dat hij ten diepste wordt begrepen, zeker als hij er zelf niks van begrijpt.)

Maar om nou wildvreemde meiskes te gaan zitten snappen, ik dacht het niet, mensen. “Ik snáp niet”, zei het meisje verbeten. Aan de andere kant van de lijn werd het stil. Die snapte het ook niet. Het meisje draaide haar hoofd naar mij, kneep haar ogen tot een streep en opende haar mond. Ik keek snel naar een koe die voorbij vloog. En toen schoof ik mijn oogleden naar beneden, ik nestelde mij tegen het raam, en ik viel in een diepe, diepe fake-slaap.