Dus ik kijk mee, netjes over zijn schouder. Ik zeg: “Hé ambulancebroeder, wat ben je nu aan het doen?” Gewoon uit interesse. Dan kan ie toch wel antwoord geven? Of is dat tegenwoordig al te veel gevraagd? Zo iemand is er toch om de maatschappij te dienen? Ik betaal ook belastingen - en ziektekosten. Dus welbeschouwd wordt die hulpverlener door mij betaald. Ja, zo is het toch gewoon? Maar goed, die gast keurt me dus geen blik waardig. Alsof hij meer is dan ik.

Nu heb ik toevallig een heel sterk rechtvaardigheidsgevoel, dus ik kan heel slecht tegen mensen die denken dat ze meer zijn dan ik omdat ze toevallig een EHBO-diploma op zak hebben. Maar ik blijf beleefd. Ik zeg: “Hé vriend, is dat nou een neck brace?” Ik heb zo’n ding wel eens op televisie gezien, hè. ER en zo, met George Clooney. Daar kijk je ook over de schouder van die gasten mee, dus waarom hier niet? Maar die klojo reageert heel raar. Gaat demonstratief tussen mij en dat verkeersslachtoffer in staan, met de rug naar me toe. In zijn felkleurige pakkie, zodat iedereen hem maar goed kan zien, de patser. Maar ik houd nog steeds mijn fatsoen, want zo ben ik. Ik tik hem op de schouder en zeg: “Hé vriend, doe mij eens die neck brace om. Even voelen hoe zo’n ding zit.” Dat kan toch wel effe? Het slachtoffer loopt echt niet weg hoor, die zit hartstikke klem in dat autowrak. Maar die hospik antwoordt zonder op of om te kijken: “Donder op imbeciel!” Nou, dan zakt bij mij de broek af. Een beetje respect graag, is dat tegenwoordig soms te veel gevraagd? Maar nog steeds beheers ik me, hè. Ik zeg: “Waarom zou ik hier niet mogen staan? Leven we soms in Noord-Korea of zo?” Kan ie wel met dat verkeersslachtoffer bezig zijn, maar hij heeft ook rekening te houden met zijn publiek. Dus ik zeg: “Kijk me aan als ik tegen je praat, vriend.”

Staan er opeens vier agenten naast me. En twee motoragenten. Ja, dan doe je het erom als politie. Met zijn allen op zo’n ongeluk afkomen, omdat ze in hun eentje niet durven. Bij mij lokt dat agressie uit. Maar ja, daar hebben die dienders dus op gewacht hè. Konden ze me fijn met zijn allen bespringen, de klootzakken. Echt, man. Ze hebben me aan handen en voeten moeten wegslepen. Ik zag nog net hoe die ziekenbroeder zijn duim omhoog stak naar een van die agenten. Nou, dan weet ik genoeg. Ze lokken het gewoon uit, die hulpverleners. Ambulancepersoneel? Tuig is het.