Je leest er wel eens over. Dan denk je dat het jou nooit zal overkomen. Meestal gaat het over oud-sporters. Negen van de tien keer is die oud-sporter Glenn Helder. Voor een buitenstaander lijkt het allemaal wel mee te vallen, maar het is vreselijk. En ik kan het weten, ik zit er nu middenin. Het gaat natuurlijk over het beruchte zwarte gat.

Ik wist alle namen van de zwemsters uit m’n hoofd, ik zag meteen wanneer een dubbele-schroef-salto-overzwaai-3000 wel of niet goed werd uitgevoerd, ik heb een uur lang zitten kijken naar twee Aziatische tafeltennissters die voor Europese landen uitkwamen en ik heb gefascineerd de atleten uit Kenia bestudeerd, die allemaal in de camera keken alsof ze net de nieuwe cd van de 3JS hadden gehoord. Maar nu is dat allemaal voorbij.

Ik zat voor de televisie bij alle legendarische momenten van de Olympische Spelen. Ik zag Ranomi als een dolfijn tussen de mensen door het water gaan, ik zag Epke door de zaal heen vliegen, en ik zat elke keer klaar als Usain Bolt ging sprinten. Ik heb Bolt geen enkele keer daadwerkelijk zien sprinten. Elke keer als hij in beeld kwam, pakte ik namelijk de afstandsbediening en zette ik het geluid wat harder, maar toen ik opkeek was hij al gefinisht. Dat geeft niet, het juichen was ook mooi.

Je probeert om ‘het gewone leven’ weer op te pakken, maar dat lukt natuurlijk niet. Ik heb geen ritme meer. Mijn ritme bestond alleen maar uit het kijken naar de Olympische Spelen.

Dat is natuurlijk niet helemaal waar, ik keek niet alleen maar naar Olympische sporten. Ik keek ook naar de analyses, en naar London Late Night met Mart Smeets. En soms, als Mart nog niet begonnen, was schakelde ik wel eens over naar RTL 4, waar ik Dennis van der Geest met een microfoon in zijn hand door het verhaal van een andere gast kon horen schreeuwen.

Vandaag heb ik de sluitingsceremonie nog maar eens teruggekeken en ik heb beelden gezien van de sporters die werden gehuldigd. Dat was ook leuk, maar toch wel even iets anders.

Wat ga ik het ongelooflijk missen. De gouden tand van Churandy die schitterde in het Londense licht, Dorian die al zijn tegenstanders vernederde, Humberto die met overslaande stem de namen van sporters schreeuwde en de immer lachende Ranomi. Bedankt voor de geweldige tijd.
Hoe is het eigenlijk met Glenn Helder afgelopen?

Kans maken op honderd euro? Upload jouw column van exact vierhonderd woorden en een foto op onze website metrocolumn.nl. Columns voor volgende week maandag moeten uiterlijk donderdag 16.00 uur binnen zijn. Over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd.