Vroeger was het makkelijk om hartzeer te hebben na een relatie. Je verzamelde Zijn liefdesbrieven, deed ze in een doosje en knoopte het strak dicht met een paar mooie linten. Je bleef hooguit enkele dagen naast de vaste telefoon wachten in de hoop dat Hij toch zou bellen. Als je echt wanhopig was, fietste je misschien een paar keer langs Zijn huis. En dat was dan dat.

Nu zijn de stalkopties zo alomtegenwoordig dat je er bijna een fulltime baan aan hebt. Je moet Facebook goed in de gaten houden, wil je niet missen dat je Ex die bikinifoto van een of andere snol heeft ‘geliked’. Zijn Twitterpagina dient regelmatig ververst te worden, wil je geen reply’s missen. En op Whatsapp zien dat Hij gisternacht om 4:53 voor het laatst online was, kan ook heel bevredigend zijn (Hij kan niet slapen!) totdat de spookscenario’s zich aandienen (Hij is aan het chatten met die bikinisnol!).

Toch zijn al deze kanalen nauwelijks iets waard als je iemand door en door kent, want het zijn kanalen waarop iedereen bewust zijn imago bijhoudt. Tegenwoordig vindt het ware stalken heel ergens anders plaats: het muziekprogramma Spotify. Daar zijn geen berichtjes, maar je kunt wel zien waar je vrienden naar luisteren. En gevoelens zijn veel intiemer dan oneliners.

Niets komt dichterbij dan de wetenschap dat mijn Ex om 11:11, het moment waarop Wij elkaar altijd een berichtje stuurden, drie keer achter elkaar naar ‘She’s Always A Woman’ heeft geluisterd. Net als ik, mag ik daaraan toevoegen. Na het besef dat Hij ook kan zien waar ik naar luister, luister ik zo’n veertig keer naar ‘You Oughta Know’ van Alanis Morissette, terwijl ik met mijn hernieuwde girl power de wilskracht heb om Zijn updates te negeren. Maar na het middaguur begint het weer te kriebelen. De rest van de dag breng ik met mijn laptop op de bank door, terwijl Nouvelle Vague uit de boxen van mijn slaapkamer schalt: dat was de muziek waarop Wij elkaar beminden... snikkend haal ik herinneringen op terwijl ik zie hoe Hij precies dezelfde nummers luistert als ik. We delen Ons liefdesverdriet, zonder met elkaar te praten. Dat moet toch iets betekenen?! Wanneer ik na een paar uurtjes grienen weer naar de slaapkamer loop om Nouvelle Vague te verruilen voor Alanis, zie ik zijn naam rechtsboven in mijn venster staan. Mijn hart maakt een sprongetje, maar valt als een baksteen weer neer wanneer ik me besef dat de Spotify op mijn vaste computer nog loopt onder Zijn account. En dat ik dus de hele dag mezelf heb lopen stalken. Met pijn in mijn hart log ik uit... en probeer daarmee het laatste wat ik van Hem, nee, hem heb los te laten.