Een weekend per jaar zien we overal verklede mensen, dronken en blij. Dansend op boten met zo min mogelijk kleren aan trekken ze zich nergens iets van aan. Carnaval? Nee, Gay Pride.

Een weekend per jaar laten we het toe. De heteroman sluit zich af van de bewoonde wereld en schuilt onder de dekens. De heterovrouw sluit zich aan en haalt haar Madonna-bh van de zolder. De homoseksuele man zoekt in de kledingkast van een oude lesbische vriendin naar een passende outfit en de lesbische vrouw zoekt mee. Leren broekjes, grote pruiken en mooie hakken: de mannen én vrouwen dragen ze.

Amsterdam is de populairste bestemming van Europa voor homoseksuelen. En dat is te zien. Tachtig boten waren dit jaar opgegeven voor de Canal Parade. Tachtig boten vol schoon en minder schoon (mannen, scheer je baard als je een pruik draagt!). Feestend, zingend en gevaarlijk dansend waren de boten gevuld.

Ze kunnen ook gewoon het beste feesten. Pink Party, een groot homofeest, heeft voor mijn meest gedenkwaardige avonden gezorgd. Met mijn beste vriend in mijn ene hand en een flesje water in mijn andere hand (ja, alcohol is niet nodig om de verveling te verslaan!) eindelijk weer eens dansen. Nederland durft niet meer te dansen! Met een biertje in de hand met je rug tegen de muur, lijkt de nieuwe slogan van de uitgaanswereld. Hier wordt nog gedanst. Met liefde. En zweet. Maar vooral liefde. En vooral op ‘Don’t Cha’.

Een weekend per jaar is te weinig. Of je het nou Gay Pride wil noemen of niet, of je het in een hokje wil stoppen of niet, of je nou homo bent of niet, het blijft een geweldig weekend voor vele mensen. En geweldige weekenden hebben we niet veel meer. Het nationaliteitsgevoel tijdens Koninginnedag, tijdens het WK (niet schrikken, het EK wordt niet genoemd) en tijdens de Gay Pride, laten we dat eens wat meer creëren. En minder Facebooken.

Volgend weekend Dutch Pride?

Fotocollage Gay Pride