Ik stond bovenop het podium in de coulissen op ongeveer 10 meter hoogte toen de muziek begon. Ik moest op. Ik moest naar beneden. Ik hoorde al die duizenden Nederlanders juichen en joelen. Daar ging ik dan. Soepel van het trappetje af, alle ogen op mij gericht. Als ik nu onderuit zou gaan, zou dat echt te gênant zijn. Focus. Naar beneden. Onderaan de trap stonden mijn twee ploeggenoten al te dansen en toen ik beneden aankwam, bewogen we ons al springend, naar de punt van het podium. Wat een zaal. Wat een sfeer. Duizenden mensen gekleed in oranje, stonden te fluiten en te juichen speciaal voor ons.

Humberto Tan (wat een leuke vent trouwens) sprak me toe over de prestatie die ik samen met mijn ploeggenoten heb neergezet. Inmiddels alweer een paar dagen geleden. Leontien van Moorsel was er om ons te huldigen en zette ons kransen op. Waarna de gouden plak van het Holland Heineken House vanachter de bar via het publiek naar ons toe kwam. Daarna was het een groot feest, tot dat ik vanochtend met een kater wakker werd en me besefte dat Marianne de gouden plak had gewonnen en niet ik.