“WAUW! Je bent afgevallen! Je was wel dik ja. Zou ik nooit tegen je zeggen hoor. Maar nu wel, haha!” Iedere vrouw die ooit meer dan vijf kilo is afgevallen in minder dan drie maanden heeft dit gehoord. Want van vrouw tot vrouw is er maar één ding dat meer respect afdwingt dan het perfect combineren van fluo-haarband met een harembroek: gewichtsverlies.

Ik heb dit ook gehoord. Als liefhebber van nachtelijke versnaperingen jojo ik al jaren tussen 50 en 70 kilo. Maar denk maar niet dat iemand ooit tegen mij heeft gezegd dat ik dik was. Integendeel; dezelfde ‘vriendinnen’ die een jaar geleden zeiden: “Nee, je bent niet dik Hadjar!” terwijl ik dat zelf al lang en (vooral) breed toegaf, becomplimenteren mij nu met mijn slinkende dijen. Dagelijks.

Dik is gewoon een beschrijvend woord, zoals groen of geribbeld. Dik ben je of je bent het niet. Je kunt het zelfs wetenschappelijk vasttellen: dat heet overgewicht. Ik was dus dik aan het worden en deed daar verder niet moeilijk over. Maar de dunnere vriendinnen, die werden heel ongemakkelijk als ik vroeg of ze even wilden opschuiven zodat ik er met mijn dikke reet naast paste... Alsof ze in een complot zaten. Wat nog veel beledigender is dan mij ‘dik’ noemen!

Bij jongens is het anders; observeer een groepje van die primaat-achtige wezens in hun natuurlijke habitat (overal waar bier is) en je ziet dat ze elkaar continu afkraken om elkaars beginnende bierbuikjes. Niet dat ze daarmee zitten: de dikste pakt zijn buik dan rustig vast om te laten zien hoe sterk en groot die is. Mannen mogen blijkbaar wel zelf weten hoe ze eruit zien?! Want als je als vrouw teveel weegt, gaat iedereen ervan uit dat dat een mislukking is. Dikke vrouwen worden gezien als een wandelend gebrek aan doorzettingsvermogen. Vet is weke massa. Het vlees is zwak. Dikke vrouwen wegen simpelweg minder zwaar.

Mijn proteïneshake-dieet doe ik voor mezelf: ik wil gewoon sterk en fit worden, lean & mean. Wat me dwarszit is de onevenredige hoeveelheid respect die ik voor het afvallen krijg; zo moeilijk is afvallen niet. Want weet je wat pas echt moeilijk is? 180 kilo wegen en boodschappen proberen te doen op zaterdagmiddag. De vrouw die ik dit afgelopen weekend zag doen kreeg meer hatelijke blikken dan Victoria Beckham bij de Burger King, terwijl ze in mijn ogen juist respect verdiende voor haar - onmogelijke - pogingen niemand in de weg te lopen. En als ik eerlijk ben, zat ik een paar kilo geleden beter in mijn vel; niemand begon ooit tegen mij over futiliteiten als lichaamsgewicht. Daarom hoop ik dat, hoeveel kilo ik ook nog ga afvallen, het dikke meisje in mij blijft bestaan. Want zij is véél boeiender dan de huls om haar heen.