Het is niet makkelijk om je te onderscheiden in deze overbevolkte wereld. Als je anders wilt zijn dan anderen heb je een paar opties: je doet iets met je kleding, je doet iets met je facebookprofiel of je doet iets met je leven. Hoe dan ook, uiteindelijk loop je altijd tegen hetzelfde probleem aan: je wilt net als iedereen uniek zijn, en juist daarom is dat onmogelijk.

Het is grappig hoe er altijd weer groepjes worden opgericht waarin leden met z’n allen op precies dezelfde manier lekker ‘anders’ kunnen zijn. Zoals de Goth’s die zich als een grote zwarte tumorklont altijd ophielden in hun vaste rookhokje op het schoolplein en de Punkers die allemaal hun anti-establishmentbuttons kopen bij hetzelfde kleine punkestablishmentwinkeltje in hun dorp, maar ook de pas uit de kast gekomen Kleine Monsters die roepen dat ze zich door de maatschappij geen levenswijze laten opleggen, maar ondertussen wel alleen kleding kopen in de merchandiseshop van hun Grote Leider. Hoe dan ook, de mens wil graag uniek zijn en geaccepteerd worden tegelijk, zo is de natuur. Maar bij de Hipsters gaat de paradox net iets te ver....

Over Hipsters is al zoveel gezegd dat ik niet had gedacht dat deze column nog geschreven moest worden, maar een rondje Google bewees het tegendeel. Ik struikelde over de ‘hoe word je een hipster’-handleidingen, de ‘waarom hipsters dood moeten’-betogen en de analyses waarin hipsters weer worden opgedeeld in Vipsters en Wipsters, maar nergens stond duidelijk uitgelegd waarom het onmogelijk is om een hipster te worden. Dus doe ik het. De essentie van een hipster: je neemt jezelf, noch je omgeving serieus. De hipster plaatst zichzelf boven andere subcultuurtjes, omdat de hipster zich per definitie niet conformeert en alles met een korrel zout neemt. Al hun ironische danspasjes, zo-fout-dat-het-leuk-is-kleding en ouderwetse taalgebruik komen neer op: doe maar lekker gek, dan ben je gewoon genoeg. Maar dat klopt niet, want tegelijkertijd is er geen subcultuur die zichzelf serieuzer neemt dan de Hipsters. Nog los van het feit dat hip zijn eigenlijk niet kan wanneer je dat probeert, is het onmogelijk om 24 uur per dag ironisch in het leven te staan. Doe je dat wel, dan ben je te succesvol als hipster en daarmee geen hipster meer, want de echte hipster neemt zichzelf niet serieus. Maar andersom werkt het ook niet, want neem je het jezelf niet serieus nemen niet 24 uur per dag serieus, dan ben je dus ook geen echte hipster. Het is een contradictie waar ik hoofdpijn van krijg, en die in feite neerkomt op: Hipsters bestaan gewoon niet. Nu maar hopen dat ze dat zelf een keer doorkrijgen.