Jeremy Meeks werd binnen twee weken tijd een internetsensatie toen de politie van Stockton zijn mugshot online plaatste als een waarschuwing voor verhoogde gang-gerelateerde criminaliteit in diens jurisdictie. Onbedoeld maakten ze een held van hem.

Dreamy McMug is zijn bijnaam geworden. Met zijn lavendelblauwe ogen, mokkahuid en Lionel Richie-lippen, kijkt hij dromerig voor zich uit. Een soort grote kitten. Vertederend, maar van binnen een roofdier. De tatoeage van een traan op zijn linkerwang als een herinnering aan 'iets waar ik niet trots op ben,' aldus Meeks. Meeks is een logische nieuwe volksheld. Niet alleen omdat hij uitzonderlijk knap is, maar juist ook omdat hij crimineel is. De afgelopen decennia is het voetstuk van onze boegbeelden gestaag afgebrokkeld. We herkennen ons niet meer in een gladgestreken rolmodel dat zonder te knipperen beweert het beste met ons voor te hebben. We zien liever blauwe ogen met een vleugje bloeddorst erin. De antiheld is onze nieuwe held.

Ook onze dramaseries en films worden bevolkt door antihelden. We willen geen Superman meer zien, maar leven liever mee met Dexter, de seriemoordenaar in de gelijknamige serie. We willen geen Richard Gere meer die danst met wolven, maar een Daniel-Day Lewis die in There Will Be Blood net zo rijk en succesvol als eenzaam en verbitterd wordt.

Vroeger werd het privéleven van filmsterren en politici angstvallig stilgehouden, nu lekken persagenten de schandalen zelf. Het is een Amerikaans succesmodel gebleken om de klassieke held te laten vallen, zodat die publiekelijk om vergiffenis kan vragen om daarna weer omarmd te worden. Denk Tiger Woods en zijn seksverslaving, Britney Spears en haar psychische inzinking, Bill Clinton en zijn Lewinsky.

Langzaam verschuift onze moraal. De scheidslijn tussen goed en slecht wordt steeds poreuzer. We zoeken naar een menselijkere maat voor onze idolen. We identificeren ons makkelijker met criminelen dan met wereldverbeteraars. Wat zegt dat over ons? Geloven we niet langer in het goede van de mens of zijn we minder naïef geworden, weten we inmiddels dat een medaille twee kanten heeft? Misschien zijn de levens van onze rolmodellen entertainment voor ons geworden. We vergeven ze alles, als we maar mogen meeleven.

Italië heeft zijn Berlusconi, Rusland zijn Poetin. Vrijgezelle vrouwen in Amerika hebben nu Jeremy Meeks. Een bloedmooie moordenaar die inmiddels de vruchten plukt van zijn status als antiheld. Modellenbureaus en talkshows staan voor hem in de rij als hij straks de gevangenis uit komt. Iedereen hangt aan zijn bloeddorstige lippen.