Ze zijn korter dan kort, die broekjes. Shorts. Afgeknipte spijkerbroeken met hoge tailles, waar benen uitsteken zoals ik ze in ieder geval nooit gehad heb en tot op de dag van vandaag ambieer. Eindeloos lang en slank. Benen die bij grietjes horen die geen idee hebben wat hun aanblikt oproept bij mannen - én vrouwen. "Je zou toch denken dat we in een of ander Europees land zitten in plaats van in Turkije," concludeert mijn tante naar volle tevredenheid. Terwijl ik nog registreer wat ze zegt (in veel Europese landen is het klimaat er niet echt naar om er zo bij te lopen), gaat ze voldaan verder: "Izmir is een baken van verlichting in Turkije. Je weet dat iedereen loopt te stoken dat de Koerden zich van Turkije moeten afscheiden? Nou, dat lijkt me een prima plan. Autonome gebieden, in Joegoslavië hebben ze voorgedaan hoe dat moet. Hop, weg met het oosten, laten ze het lekker zelf uitzoeken. En dan stel ik voor dat de provincie Izmir zelfstandig wordt. Joh, de rest van Turkije hebben wij hier helemaal niet nodig. En op Erdogan als president zitten we in Izmir helemaal niet te wachten! Hij belemmert álle Turkse vooruitgang. Je weet toch wel hoe zijn vrouw erbij loopt? In deze hitte? Bovendien is hij de grootste boef onder de politici. De rijkdom die hij vergaard heeft de afgelopen jaren is niet te geloven. Ja, op papier bezit hij niets, je zou hem bijna een maandelijkse gift sturen. Maar ondertussen!"

Mijn tante heeft het niet over het klimaat waar de meisjes zich op kleden maar over de islamitische moraal die vrouwen voor zou schrijven zich te bedekken. En dat die grietjes die ze bewondert (nog) de vrijheid hebben zich daar niets van aan te trekken, laat staan op aangesproken of aangevallen te worden. Tijdens de ramadan nota bene. Hoewel er juist dan een publieke samenzwering lijkt te zijn in Izmir: ramadan is voor de gekkies (ja ja, mijn woorden). En vooral gekkies die niet dood in de kortste shorts gevonden willen worden: vrouwen die niet werken. Lekker de hele dag in je bed ruften terwijl mannen werken en 'dus uiteraard' niet vasten. En die ongetwijfeld zonder het hardop uit te spreken, want respect en zo, denken: na mij de zondvloed, ramadan je lekker raak bij 30 plus graden. Ook ons smaken de taartjes, ijscoupes, koffies en koekjes vandaag weer prima; ondanks dat ik altijd achteraf realiseer dat die rondlopende benen met shorts die lekkernijen waarschijnlijk gewoon laten staan. En niet omdat het ramadan is. Eten omdat het kán. De kortste shorts omdat het kán. In ieder geval zolang Erdogan geen president van Turkije is. Dat na zijn 'verkiezing' een burgeroorlog zal uitbreken waarbij Syrië en Joegoslavië kinderspel lijken, is slechts een kwestie van tijd.