Oh, mijn arme zusje. Zeven maanden zwanger en BN'er. Niet een heel leuke combinatie. Onlangs verscheen er bijvoorbeeld een groot artikel in een dagblad. Tijdens de Fashion Week had een verslaggever tien hele minuten met mijn zusje gepraat over haar programma's. De zwangerschap kwam ook drie minuten aan de orde. Genoeg input voor de journalist om er een interview van een pagina van te schrijven.

Nu.nl haakte er meteen op in, want: bezwangerde zuslief had geroepen dat ze graag weer op gewicht wil komen na de bevalling. Voor de tweede keer in drie weken tijd kopte de 'nieuwswebsite' dat Zwangere Kluijver nu al bezig is met gewichtsverlies. Meer dan vijftig zwaar intelligente reaguurders klommen in het toetsenbord en spuwden Nicolette online in het gezicht. Geen lullige tufjes, maar dikke voltreffers.

Stiekem ben ik gaan kijken, al wist ik van tevoren dat mijn bloed ervan zou koken. Maar stiekem moest ik er ook een beetje om lachen. Een greep uit het commentaar: "Wat een oppervlakkig mokkel! Dat er sowieso een vent is die zijn ding daarin wil proppen. Ziet er niet uit dat wijf!". Dus. Over oppervlakkigheid gesproken. "Laat die meid godsammeliefhebbuh dankbaar zijn dat ze zwanger is! Als me zwangere vriendin zo zeikt zou ik gek worde." Ook een mooie, vond ik.

Want hee, dat ze dolgelukkig is en nu al krom staat van de moedergevoelens: dat stond toevallig niet in het stukje. Dus is dat ook niet zo. Haar gewicht heeft prioriteit, denkt iedereen nu. Ik ben natuurlijk lichtelijk bevooroordeeld en heb dezelfde bouw als Nico. Als ik zwanger zou zijn, zou ik het ook moeilijk vinden dat ik eruit zou zien alsof ik een XL-helm had ingeslikt. Dat mijn pronte tepeltjes zouden veranderen in enorme bruine plakkaten. Dat dikke, pulserende blauwe aderen probeerden uit mijn borsten en benen te springen. Dat je geen idee hebt hoe verlept je er na de bevalling misschien bij moet lopen. Als je überhaupt nog kunt lopen met een uitgescheurde onderkant.

Net als mijn zusje zou ik in de wolken zijn met de zwangerschap. Het is zelfs een grote wens van me. Niet iedereen kan kindjes krijgen, dat weet ik van dichtbij en dat is verschrikkelijk. Maar de meeste zwangere vrouwen zijn, dwars door de zogenaamde roze wolk heen, best een beetje in de war van wat er allemaal met hun lijf gebeurt. Ze vinden zichzelf niet mooi, moeten wennen aan hun nieuwe formaat. Dat is geen gezeur of ondankbaarheid. Het is heel dapper dat vrouwen daarvoor uit durven komen. Retestoer dat ze durven zeggen: "Ik ben zo gelukkig met mijn kleine. Maar dat urenlange gejank, de gebroken nachten, die theezaktieten van me, ik vind het best een beetje moeilijk."

Het mag.