Wij overlevenden

22 juli 2014 om 08:38 door Thom Arisman
Wij overlevenden

Meestal schrijf ik vrolijke, opgewekte, leuk bedoelde stukjes, omdat ik jullie wil opzadelen met een goed humeurtje. De meeste mensen lezen dit 's ochtends vroeg, in een volle trein, op een dinsdag (ook dat nog), dus dan ga ik die mensen niet lastigvallen met sombere stukjes. Het zit ook niet in mijn aard, dat negatieve gedoe. Ik ben een optimist, probeer altijd de positieve kant van de dingen te zien. Mijn manier om te overleven, vermoed ik. Maar dit wordt geen vrolijk, leuk stukje, want ik ben al een paar dagen serieus down. Ook bij mij heeft de vliegramp van vlucht MH17 er genadeloos hard in gehakt. Vooral de eerste dagen na de ramp kon ik aan niets anders denken dan de slachtoffers en de nabestaanden. Eerst is er de schok, het ongeloof, de maagpijn, dan komen de namen, de gezichten, de verhalen. Je kent die mensen niet, maar je leert ze kennen. Na hun dood. Dat is bizar, onwezenlijk, maar vooral heel verdrietig. Want je komt tot de ontdekking dat het mooie, goede, lieve, leuke, interessante mensen waren. Bijzondere, unieke mensen. Mensen die vol zaten met plannen, mensen die nog lang niet klaar waren met het leven, mensen zelfs die nog een heel leven voor zich hadden. Mensen zoals jij en ik. Er is alleen één verschil: jij en ik leven nog, die mensen niet meer.

En dat brengt mij bij de positieve kant van deze tragedie. Het heeft een paar dagen geduurd voordat ik die kon vinden, maar hij is er wel. En die positieve zijde is dat wij nog leven. Zo simpel is het. Wij leven nog. Wij kunnen nog wel onze plannen realiseren, wij kunnen nog wel iets van het leven maken, wij hebben nog wel een heel leven voor ons. Wij kunnen dat leven verkloten of wij kunnen er iets goeds mee doen. De keuze is aan ons. Ik krijg jeuk van holle kreten als 'YOLO (You only live once)' en 'Leef iedere dag alsof het je laatste is', maar er zit natuurlijk wel een kern van waarheid in: maak er wat van, want voordat je het in de gaten hebt is het voorbij.

Aan boord van vlucht MH17 zaten mensen die wat van hun leven wilden maken. Mensen die goed werk verrichtten, mensen die andere levens verrijkten, mensen die van de wereld een betere plek wilden maken. Mensen met doelen, met ambities, met dromen. Die doelen, ambities en dromen werden voortijdig afgebroken. Ze konden niet afmaken waarmee ze bezig waren. Wij kunnen dat wel. Zodat hun dood niet geheel zinloos is. Ik denk dat het de mooiste eer is die wij overlevenden de overledenen kunnen bewijzen. Ik wens de nabestaanden alle kracht en sterkte toe.

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!

Reacties