De topografie van tranen

14 mei 2014 om 10:00 door Elfie Tromp
De topografie van tranen

Fotografe Rose-Lynn Fisher heeft over de jaren talloze tranen gefotografeerd. Tranen van geluk, van verdriet, van het uien snijden. Het resultaat zijn minilandschapjes in grijstinten. Haar tranen bij het weerzien van een oude bekende vormen een netwerk van riviertjes, inhammen en grotere poelen. Haar tranen van opluchting zijn twee grote eilanden, met ieder een grillig reliëf als van een moeilijk begaanbare bergpas.

Ik las dat er drie soort tranen zijn die je lichaam aanmaakt: basale, reflex en emotionele. Iedere traan heeft een eigen moleculaire vorm, bestaande uit een mix van water, eiwitten, enzymen, slijmstoffen en elektrolyten. Ik dacht dat tranen gewoon zout water waren, maar het blijken kunstwerkjes te zijn.

Er bestaat een afwijking waardoor je niet kan huilen. Je kunt dan hooguit droog snikken. Dat lijkt me verschrikkelijk. Verdriet, puur, intens verdriet is een heerlijke verdoving voor een soms meedogenloos leven.

Ik voel een huilbui al dagen van tevoren aankomt. Het ligt onder de oppervlakte van mijn dag te wachten als een loerend roofdier, klaar om me op te vreten. Het heeft honger en achtervolgt me. Ik kan het maar zo lang ontlopen.

Ik plan zo'n uitbarsting zorgvuldig. Ik vermijd dramatische films, persoonlijke gesprekken en zet de radio uit als er een gevoelig lied speelt, anders houd ik het in het openbaar niet binnen. Ik wil niet bekend komen te staan als 'die jankerd.'

Thuis doe ik de gordijnen dicht, ga in bed liggen en begin. In foetushouding baar ik al mijn verdriet over mijn wangen heen. Niemand mag me troosten. Ik wil het er tot de bodem toe uitpersen. Tot ik met een rode kop en gezwollen ogen het dieptepunt bereik. Langzaam raakt mijn toevoer van verdriet op en trekt de ergste pijn weg. Het is een ontlading die zijn gelijke niet kent. Dan lig ik daar in een schemerwereld van de heerlijkste blues. Die verdwijnt helaas als de gewone wereld weer zijn intrede doet. Ik heb honger of mijn hond moet worden uitgelaten.

In mijn straat woont een lastige kleuter, zo'n echte huilebalk. Het minste of geringste zorgt bij hem voor een totale meltdown. Zijn hysterisch gejank weerkaatst wekelijks tussen de huizenblokken. Als hij begint, kan ik niet meer werken en luister. Soms geïrriteerd, regelmatig grinnikend, maar toch vooral jaloers, want de opluchting die hij voelt na zo'n uitputtende tour de force moet overweldigend zijn. En dat elke week. Heerlijk lijkt me dat. 

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!