Illegale liefde

10 mei 2013 om 09:15 door Ebru Umar
Illegale liefde

Een tijdje terug wilde een vriendin een Marrokkaan importeren. Echte liefde, je kent het wel. Maar goed, een katje uit Turkije Nederland insmokkelen gaat prima, maar Marrokkanen naar Nederland importeren gaat niet zo goed samen. Zeker niet op een legale manier. Met wat creatief boekhouden lukt het echter wel, of het nou om een Marrokkaan, Turk of wat voor ongewenste vreemdeling dan ook gaat. Je doet de België-route. Niet dat dat zo makkelijk is. Je moet je uitschrijven uit Nederland, daadwerkelijk verhuizen naar België en dan gebruik maken van het gaatje in de Belgische wet: een huwelijksvisum aanvragen. Je mag namelijk wel naar België (= Europa) komen om te trouwen, maar je mag niet komen om te verblijven. Het gaatje is de implicatie van het getrouwd zijn: Europese wetgeving dwingt de nationale overheid het getrouwde stel de mogelijkheid te bieden bij elkaar te wonen – óók in Europa. De theorie klinkt makkelijk, de praktijk vergt wat meer moeite. Dat trouwvisum krijg je niet zomaar, daar gaat een ellenlange procedure aan vooraf waar uithoudings- en financieel vermogen tegenover moet staan. Ik bedoel, niet iedereen kan huis en haard in Nederland verlaten om zich te vestigen in België.

Pas als je bezig bent met een geliefde naar je eigen woonomgeving te krijgen, wordt de absurditeit van grenzen, wetgeving en Europa werkelijkheid. Pas als je ermee te maken wordt duidelijk dat mensen niet gelijk zijn, dat de ene mens meer rechten heeft dan de ander. Sterker nog, pas als je in zo’n situatie belandt, kom je er opeens achter dat je het over mensen hebt. En dat de ene mens meer waarde heeft dan de ander. Hoe kan het dat wij Europeanen vrij zijn om over de hele wereld te reizen maar mensen aan de andere kant van de grens daar toestemming voor moeten vragen? En hoe kan het dat wij Europeanen dat een vanzelfsprekendheid vinden? Pas als je verhalen hoort van je (extreem rijke blanke) vriendin besef je dat haar verbazing over hoe wij met niet-Europeanen omgaan, nooit tot enig besef van onrechtvaardigheid heeft geleid – óók bij haar niet. Buitenlanders, dat zijn de anderen. Illegalen, dat zijn niet ons soort mensen. Ondanks dat buitenlanders en illegalen mensen zijn, horen ze hier niet en moeten we niet willen dat ze hier zijn, verblijven en werken.

Maar waarom ook alweer niet? Waarom is het een probleem om de grenzen open te gooien en de rechten van de mensen binnen die grenzen te categoriseren? Er is geen enkele buitenlander die op zou kijken als een nationale overheid meer rechten aan de eigen onderdanen biedt dan aan de nieuwe burgers. Mensen zijn gelijk. Maar gelijkwaardig? Nee. En terecht niet. Vraag dat maar aan illegalen. Of aan de PvdA.
 

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!

Reacties