Een dankbare pispaal

7 februari 2013 om 07:31 door Luuk Koelman
Een dankbare pispaal

Dinsdag zag ik de thema-avond Dag Tegen Pesten op tv. Ik heb ademloos zitten kijken. Pesten komt veel voor, zowel bij kinderen als volwassenen. Het was indrukwekkend te zien hoe werkelijk íedereen zich uitsprak tegen pesten, treiteren en buitensluiten. Op internet tekenden duizenden kijkers de petitie ‘ik pest niet en ik kom op voor iedereen die gepest wordt.’ Maar de avond stemde ook droevig. Ik dacht aan Anton, een rustige, wat bedeesde man die bij mij in de wijk woonde.

Anton was anders. Hij had iemand uit de wijk verteld over zijn zorgen over zijn geaardheid, en daarmee zijn zwakte blootgegeven. Dat maakte hem tot een makkelijk slachtoffer. Een pispaal. Het begon met kleine pesterijen. Op het adres van Anton kwamen taxi’s voorrijden die hij helemaal niet had besteld. Soms wel vijftien op een avond. Zeven keer werden zijn autobanden lek gestoken. Anton probeerde het te negeren, maar toen hij op een zondagochtend de gordijnen opentrok, bleek zijn huiskamerraam besmeurd met stront. Daar bleef het niet bij. Onder Antons naam maakten zijn pestkoppen een facebook- en een twitter-account aan, waarop ze hem de meest smerige dingen lieten zeggen. Steeds met zijn adresgegevens erbij. Anton onderging het gelaten. Buiten kwam hij nog maar nauwelijks, sinds hij een briefje in de bus had gekregen met daarop de tekst “ben je nu nog niet dood?” Op een dag kwam zelfs een lijkwagen voorrijden die zijn pestkoppen voor hem hadden besteld. Ook zijn bejaarde ouders, die aan de andere kant van de stad in een aanleunwoning woonden, kregen het voor de kiezen. Na drie weken vroegen ze hun zoon of hij alsjeblieft niet meer op bezoek wilde komen.

Nu was Anton helemaal vogelvrij. Een indringer was hij geworden, in zijn eigen wijk. Op een donderdag werd hij buiten bij de Albert Heijn opgewacht door buurtgenoten. Hij werd bespuugd, geslagen en geschopt. Anton huilde met lange uithalen, maar niemand van de omstanders greep in. Want je wist: als je voor Anton opkwam, zouden zijn pestkoppen zeggen dat jij net zo’n viespeuk was als hij. Dan was jou hetzelfde lot beschoren. Eén keer heb ik Anton nog gezien. De eenzaamheid droop van hem af. Uiteindelijk is hij in een andere stad gaan wonen. Gisteren hoorde ik een buurtgenoot zeggen dat hij via via achter het nieuwe adres van Anton was gekomen. Pamfletten met daarop zijn foto lagen al klaar. Die zouden ze in zijn nieuwe wijk gaan ophangen. En nee, van stoppen kon geen sprake zijn. Anton verdiende het. Voor pedofielen bestaat immers geen pestprotocol.
 

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!

Reacties