110.000 euro voor de schone was

16 februari 2012 om 08:30 door Luuk Koelman
110.000 euro voor de schone was

Het gaat goed met de marktwerking in de zorg! Deze week kwam het Nibud met nieuws. Veel bewoners van verpleeg- en verzorgingshuizen kunnen het wassen van hun kleding niet meer betalen. Wat is er aan de hand? Bewoners met een laag inkomen krijgen maandelijks 290 euro zak- en kleedgeld, waarvan 25 tot 30 euro bedoeld is voor de was. Maar nu komt het: verpleeg- en verzorgingshuizen brengen hun bewoners daarvoor 73 tot 110 euro per maand in rekening, oftewel gemiddeld 91,50 euro.
Vanwaar dat hoge bedrag? Welnu, de was wordt uitbesteed aan wasserettes. Arme oudjes. Even rekenen leert ons dat zij gezamenlijk (uitgaande van een verpleeghuis met honderd bewoners) bijna 110.000 euro per jaar aan de wasserette kwijt zijn. 110.000 euro. Wat zou die wasserette daar allemaal voor terug doen? Eén keer per week de was halen en brengen, vermoed ik. Rijst de vraag: hebben de duur betaalde zorgmanagers wel scherp onderhandeld met de wasserettes? Eerst dacht ik van niet. Waarom zouden ze ook? De kosten voor de wasserette schuiven ze immers voor de volle honderd procent door naar de bewoners.

Toen dacht ik: waarom koopt een verpleeghuis niet een paar industriële wasmachines en -drogers, en neemt het een part time kracht in dienst? Dat is op jaarbasis vele tienduizenden euro’s goedkoper. Fijn voor de bewoners; hebben zij het wat minder krap. Maar nee, om één of andere reden willen zorgmanagers dat niet. Waarom eigenlijk niet, wat is de reden? Wederom verzonk ik in een diep gepeins. Uiteindelijk wist ik het. Weet u wat ik denk? Ik denk dat de zorgmanagers wél scherp hebben onderhandeld met de wasserettes. Heel scherp zelfs. Alleen weten de bewoners dat niet. Met de vele tienduizenden euro’s die de brave oudjes te veel betalen voor hun was, worden andere potjes binnen de zorginstelling aangevuld. Het salarispotje van de manager bijvoorbeeld, want wie slimme financiële constructies bedenkt, die mag wat kosten.

Managers in de zorg, schorriemorrie is het. Nog geen anderhalf jaar geleden kwam de Groningse zorginstelling ZINN in het nieuws. Daar betalen bejaarden die slecht ter been zijn 15 euro voor een ommetje met een medewerker. Hebben ze geen geld, komen ze ook de deur niet uit. Volgens de zorgmanager van ZINN is dat helemaal niet raar, want - ik citeer mevrouw even - “we zijn een vangnet, geen hangmat.” Dat is de stand van het land. Betalen om naar buiten te mogen, want frisse lucht heeft ook zo zijn prijs. Marktwerking, noemen we dat.

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!

Reacties