Marcel en Onno zegden hun baan op en vetrokken naar Nicaragua

Marcel Zuidhof vertrok drie jaar geleden met goede vriend Onno Oostveen naar Nicaragua om daar Hotel Con Corazón te beginnen. Steenrijk worden was hun motief niet, sterker nog: de winst gaat naar het goede doel. Marcel vertelt aan Metro waarom.

“Ik zeg op”, zei hij gewoon tegen zijn werkgever. “We werkten allebei bij een grote multinational en hadden al tijden iets van ‘we willen er een keer een paar maanden tussenuit’. Niet alleen om te reizen, maar vooral om iets van ontwikkelingshulp te doen.”

Hoe kwamen jullie op het idee een hotel in Nicaragua te beginnen?
We werden geïnspireerd door vrienden die een stichting hebben opgericht en daarmee een kindertehuis in India onderhouden. Verder wilden we wel iets met een economisch aspect, dat er geld mee gegenereerd zou worden. We spraken allebei Spaans, dus we kozen voor Latijns-Amerika.

En waarom dan een hotel?
We waren drie weken op ‘ontdekkingsreis’ in Nicaragua en zagen dat het toerisme nog in de kinderschoenen stond. We wisten van een soortgelijk hotel in Peru, dus het sommetje was snel gemaakt.

Wat voor projecten ondersteunen jullie van de winst?
Twee lokale stichtingen die zich met kinderen bezighouden, Empowerment International en La Esperanza Granada. Verder ondersteunen we nog twee scholen.
Vertel eens hoe dat gaat, nadat je zo’n briljant idee hebt bedacht.
Eerst ga je fondsen werven. We zijn kleinschalig begonnen, hebben een soort van aandelen verkocht aan vrienden en familie. Dat liep heel goed. Verder hebben we veel te danken aan Wilde Ganzen. Zonder hun bijdrage was het hotel er nooit geweest.

En dan een locatie zoeken?
Ja, we kochten een soort van ruïne die we helemaal hebben verbouwd. De plannen moesten voldoen aan hele strenge eisen, om de charme van de stad te behouden. Gelukkig kenden onze architecten de regels door en door.

Dacht je nooit: waar ben ik aan begonnen?
Nee, eigenlijk niet. Voordeel was wel dat we met z’n tweeën waren, dus je trok elkaar uit een eventuele dip. Wel heb ik eens gedacht: gaan we dit nog redden in de twee jaar dat we hier zitten.

En, gelukt?
Ja. De eerste keer dat we vol zaten, rondom Kerst, was erg spannend. Maar het loopt allemaal nu. Sinds dit voorjaar zijn we terug en nu gaat er elke twee jaar iemand anders heen om de boel te managen.

Heb je nog een tip voor mensen die dit ook willen?
Het klinkt gek misschien, maar: ogen dicht en gewoon doen!