“Woonbron laat ons gewoon in de steek”

1 augustus 2014 om 06:33 door Job Halkes
“Woonbron laat ons gewoon in de steek”

Een Erasmusspeld van oud-burgemeester Ivo Opstelten, taart van de vorige Zorgwethouder Jantine Kriens, Een lachende Tom Harreman van de PvdA en directeuren van Woonbron.   Het is een greep uit de krantenartikelen die op tafel liggen bij de terminaal zieke Anneke de Neef. Zij woont aan de Hooidrift in Delfshaven. In het huisje ernaast haar autistische zoon Frans. Maar zijn huisje lijkt inmiddels meer op een bouwval, zeker nadat het water afgelopen maandag naar binnen stroomde. Woonbron neemt volgens haar de klachten niet serieus. “Ik word gewoon onbeschoft behandeld. Ik vecht tot mijn dood voor mijn zoon.”

In 2002 werd met behulp van Woonbron het project Independência opgezet. Het huisje naast haar werd gereed gemaakt voor haar zoon. “Dat was toentertijd uniek in Nederland. Ik wilde niet dat hij in een instelling terecht zou komen of speciale woningen ergens uit deze buurt. Hier heeft hij zijn netwerk en kan hij zich staande houden.” Met veel moederlijke liefde wist zij de autistische Frans tot een bepaald niveau van zelfstandigheid te krijgen. “We hebben zelf aanpassingen gedaan in het huis en ik heb hem geleerd hoe hij zelf hier kan wonen. Met een beetje hulp kan hij dat ook heel goed.” Frans is inmiddels zover dat hij een baan heeft bij Albert Heijn op de Binnenweg. Beiden zijn zeer geliefd, zo blijkt uit de steun op Facebook.

De relatie met Woonbron werd een stuk slechter na het vertrek van de vorige directeur. “Hem kon ik altijd bellen en hij regelde het voor ons,” aldus Anneke. Sindsdien voelt ze zich steeds meer in de steek gelaten, met als dieptepunt afgelopen maandag. Door de hevige regenval liep het water langs de muren in de woning van Frans. Een deel van het plafond dreigt naar beneden te komen, de keuken is aangetast door het water en de vloer golft zo erg dat de kasten door de kamer dansen. “Frans was aan het werk. Toen hij thuiskwam stond hij huilend naast me, want zijn Elvisplaten waren door het water aangetast.” Toen Anneke belde met Woonstad kreeg ze te horen dat ze aan de deur waren geweest, maar er niet open was gedaan. “Nogal wiedes, want hij was aan het werk. Maar ik was wel thuis. Ze hadden toch bij mij kunnen aanbellen?”

Voorheen wisten ze bij de woningbouwvereniging volgens Anneke wel af van de bijzondere situatie van moeder en zoon. “Ik kreeg te horen van Woonbron dat ze dit soort sociale dingen niet meer doen en dat ik maar een maatschappelijk werker moest inschakelen. Ze vangen alleen de huur. Ik wordt uitgelachen aan de telefoon, ze gooien hem er gewoon op en de directie is onbereikbaar. Schandalig.” Uiteindelijk kwam er wel een opzichter kijken, vertelt Anneke. “Die zei dat het wel meeviel. Kijk, dat de keuken later komt kan ik begrijpen, maar dat ze hem zo laten zitten kan er bij mij niet in.” En snik in haar stem volgt. “Mijn huis mag in brand vliegen, maar voor mijn zoon moet het gewoon goed zijn.”

Vanwege haar ziekte is ze bang dat dat het na haar overlijden mis gaat met haar zoon. “Met een beetje hulp kan hij hier prima wonen. Wat ik wil van Woonbron? Dat ze ons weer gaan helpen in plaats van uitlachen en de hoorn erop gooien.”

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!

Reacties