Kiezer in stad van Pim is de verkiezingen al tien jaar moe

12 september 2012 om 09:33 door Niels Rigter
Kiezer in stad van Pim is de verkiezingen al tien jaar moe

De kiezer is murw. Marlyn Neeleman merkte het dinsdag al, toen ze op de Binnenrotte haar laatste D66-folders uitdeelde. Niemand had trek in een verhaal waarin het woord ‘politiek’ voorkwam. Zelfs een folder sleet ze amper. Voorstelbaar, die verkiezingsmoeheid, vindt Neeleman. Ze is voorzitter van de afdeling Krimpen en haar 20-jarige dochter Chloë roert zich in de jongerenafdeling. Zelfs zij zijn moe van alle debatten, de peilingen en de speculaties erover.

“Misschien is het ook wat te veel gevraagd: elke twee jaar naar de stembus omdat er weer een kabinet uit elkaar is gevallen.” De onvrede die Pim Fortuyn tien jaar geleden zichtbaar maakte, is allerminst verdwenen, denkt Neeleman. Dat de zorg schraler wordt, terwijl de premies stijgen, dat spullen duurder worden en de banen schaarser, zal daar wel iets mee te maken hebben “Hard werken alleen is niet meer voldoende.”

Daar kan John Grevenbroek (55) over meepraten. Decennialang dreef de gespierde druipsnordrager op Zuid café De Kroon, een kroeg die zijn grootouders waren begonnen. Met de witte Rotterdammers uit de wijk verdween ook zijn klandizie. Het rookverbod gaf De Kroon de nekslag. “Nu loop ik bij de sociale dienst. Dan voel je je klein hoor.” Stemmen heeft hij nooit gedaan, al had hij het toen met Fortuyn wel even overwogen. Over de belangrijke dingen heb je toch niks te zeggen. “De euro? Is jou wat gevraagd? Immigranten, heb jij ze uitgenodigd.”

Ook Chennevieve (31) en Nienke (32) verloren hun geloof in de politiek. Allebei bekeerden ze zich tien jaar geleden tot de islam. Nienke, skatekleding, bloem in het haar: “Dat was vlak voor 11 september, op zich niet zo’n handige tijd om moslim te worden.” Dat Fortuyn het niet zo op de islam had, kon ze wel hebben. “Ik zag zelfs wel wat in zijn streven naar transparante politiek. Jammer dat daar niks van is gekomen.” Haar partij, GroenLinks, zag ze veranderen in een eliteclub. “Dus wat zou ik nog gaan stemmen?”

“We wilden allemaal wel eens wat anders.” Aad Verhulst (63) herinnert zich nog goed het enthousiasme dat Fortuyn tien jaar geleden opwekte. Hij staakt het eten van zijn patat. De tankwagenchauffeur met de vut was zelf een van de duizenden die ‘Pim’ op de Coolsingel met geklap naar z’n graf begeleidden. Hij laat zijn patatje zakken. “Dat gevoel van toen, dat we er wezen mochten en dat er wat zou veranderen, dat is toen voorgoed verdwenen.”

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!

Reacties